در روزهای اخیر نامزدهای انتخابات ریاست جمهوری روز به روز ناچار به شفاف کردن مواضع خود می شوند.

علاوه بر موضع گیری در مورد مسائل سیاسی و اقتصادی روز نامزدها باید به سوالات دیگری نیز پاسخ دهند و منجمله نظر خود در مورد بازداشت دانشجویان وستاره دار کردن آنها را نیز مشخص کنند

اما سوالی که اینبار برای چهارمین دوره هنوز هم با جدیت از نامزدهای انتخابات ریاست جمهوری پرسیده می شود این است که

نظر شما در مورد نهضت آزادی و فعالیت آن چیست؟

بیش از 12 سال است که نامزدهای اصلاح طلب همگی در برابر این پرسش قرار می گیرند و البته هنوز هم تمام تلاش خود را می کنند تا از کنار نامه آیت الله خمینی در مورد محروم ساختن اعضای نهضت از حقوق شهروندی شان به ملایمت بگذرند.

شاید نامزدهای ریاست جمهوری بتوانند مساله کشتارهای سال 67 را اکنون که خانواده های بازماندگان آن نیز غالباً یا در گذشته اند و یا بی مهری روزگار برای انها توان پیگیری خواسته هایشان را نگذاشته به آسانی بگذرند.

اما واضح است که نمی توانند از موضع گیری درمورد آزادی عمل نهضت آزادی ایران به عنوان معیار اصلاح طلبی احزاب ملی و اسلامی هیچ گریزی ندارند.

سوالاتی که دردوران خاتمی به ملایمت پرسیده می شدو جوانانی که آنروزها با جوابهای نه چندان صریح قانع می شدند این روزها بارها و بارها پرسش خود را تکرار می کنند تا پاسخی صریح و شفاف بیابند.

دیگر زمان گذشتن از کنار این پرسش با ذکر جوابهایی نظیر تاکید بر تدین مهندس بازرگان و  دکتر سحابی گذشته است.

نامزدهای این دوره انتخابات ریاست جمهوری باید شجاعانه تر نظر خود را در مورد امکان فعالیت نهضت آزادی ایران و نامه منصوب به آیت الله خمینی روشن نمایند چون این پرسشی است که تاثیر قابل توجهی در رویکرد دگراندیشان و جوانان مننتقد و آزادیخواه به ایشان دارد.