دوران جوانی ما و یا شاید میانسالی بود که مرضی به نام اورکات شیوع پیداکرده بود و هر روشنفکر و آدم خوش تیپی لزوما می بایست یکی از انها برای خودش می داشت

ما هم به عنوان گل سرسبد خوش تیپ های محله و احتمالا تنها کسی که در کل مملکت نظام آباد و نواحی تابعه به اینترنت دسترسی آسان و دائمی داشت در آن ورود شده بودیم

جای شما خالی چندتا تاپیک شخصا برای خودمان داشتیم و یه عالمه دوست از اقصی نقاط عالم

اما حسودانی که در وزارت تیلغراف نشسته بودند حتی در دوران آقای خاتمی هم همین مختصر خوشی را بر ما نپسندیدند و اورکاتمان را فیلتر کردند.

ما هم کمی دچا شکست عاطفی شدیم و بعد از آن معمولا در این "جوامع مجازی " عضو نمی شدیم.

هرچند بعضی هایشان را هم عضو می شدیم ولی در آن ترقصی نمی فرمودیم./

فی المثل کلوب و یاهو۳۶۰

مدتها هم بود که ایمیلهایی تحت عنوان "فلانی شما را دعوت می کند به  facebook" برایمان می رسید که ناخوانده دیلیتش می کردیم.

تا اینکه روز گذشته جناب آقای خردپیر برایمان فصلی در مزایای این facebook سخنرانی نمود و اول صبح هم پویان فخرایی مجددا ما را تحریک و ترغیب و چه بسا تحمیق به عضویت در این چیز نمود.

الغرض صبح پنجشنبه ما به ساختن این facebook حرام شد و این لامصب هم مثل موتور دائما افراد جدیدی را به آدم معرفی می کند که می توانی باهاشان دوست بشوی و من هم که از دوست شدن با دیگران خوشحال می شوم دائم دارم به پیشنهاداتش عمل می کنم و تا الان فکر کنم برای ۲۰۰ نفر دعوتنامه فرستاده ام و حدود ۳۰۰ نفر را هم برای دوستی دعوت کرده ام اما گویا این سیستم تمامی ندارد.